Στη διοικητική οργάνωση εφαρμόστηκε ένα συγκεντρωτικό σύστημα που σε μεγάλο βαθμό θυμίζει εκείνο της καποδιστριακής περιόδου. Βασική επιδίωξη της αντιβασιλείας κατά τη συγκρότηση του κρατικού μηχανισμού γενικά και την οργάνωση της διοίκησης ειδικότερα, στάθηκε η περιθωριοποίηση των τοπικών ηγετικών ομάδων. Για το σκοπό αυτό επιχειρήθηκε η αποδυνάμωση των τοπικών κέντρων εξουσίας και ο έλεγχός τους από το κέντρο. Με διάταγμα που δημοσιεύθηκε στις 3/15 Απριλίου 1833 στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του Bασιλείου της Eλλάδος (το πρώτο φύλλο της οποίας κυκλοφόρησε στο Nαύπλιο στις 16/28 Φεβρουαρίου 1833), η διοίκηση οργανώθηκε σε τρία επίπεδα: νομός, επαρχία, δήμος. Σε ολόκληρο το βασίλειο συστήθηκαν 10 νομαρχίες, 47 επαρχίες και 280 δήμοι. Τόσο ο νομάρχης όσο και ο έπαρχος διορίζονταν από την αντιβασιλεία, η οποία μπορούσε να τους μεταθέσει σε άλλη περιοχή ή και να τους αποπέμψει. Μάλιστα, στις θέσεις αυτές αποφεύγονταν η τοποθέτηση ντόπιων, όπως και η διατήρηση κάποιου για μεγάλο διάστημα στην ίδια περιοχή. Με τον τρόπο αυτό επιχειρούνταν να παρεμποδιστεί η δημιουργία στην περιφέρεια εξουσιαστικών πυρήνων σχετικά αυτόνομων από την κεντρική διοίκηση. Τα δε νομαρχιακά και επαρχιακά συμβούλια, όργανα στα οποία θα μπορούσε να εκφρασθεί πολιτικά η τοπική κοινωνία, δεν απέκτησαν ποτέ πραγματική ισχύ. Αλλά ακόμη και στη βαθμίδα της τοπικής αυτοδιοίκησης, η εκλογή δημάρχου ήταν στην πραγματικότητα διορισμός, εξαιτίας ενός συστήματος περιορισμένης ψηφοφορίας που ευνοούσε ασφαλώς την ανάδειξη των εκλεκτών του παλατιού.

Το συγκεντρωτικό σύστημα που θεσμοθετήθηκε, και το οποίο κατέτεινε στην αποδυνάμωση -μέσω της υπαγωγής των τοπικών διοικητικών μηχανισμών στην κεντρική εξουσία- όλων εκείνων των τοπικών δυνάμεων που θα μπορούσαν να την αμφισβητήσουν, συμπληρώνεται με την πολυδιάσπαση της διοικητικής εξουσίας. Στο επίπεδο του νομού η εξουσία μοιραζόταν σε οκτώ αξιωματούχους: νομάρχης, δικαστής (πρωτοδικείου), έφορος, δημόσιος ταμίας, μητροπολίτης, μοίραρχος χωροφυλακής, επικεφαλής υγειονομικής υπηρεσίας και επικεφαλής σώματος μηχανικών. Μέσω της κατανομής αυτής δημιουργήθηκε πλειάδα τοπικών αρχών ανά νομό και έτσι αποτρεπόταν η υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μία και μόνη θέση και επιτρεπόταν ο έλεγχος της μιας τοπικής αρχής από την άλλη. Έτσι, διευκολυνόταν η υπαγωγή τους στην κεντρική εξουσία και ευνοούνταν οι παρεμβάσεις, στην προκειμένη περίπτωση του παλατιού, στα τοπικά ζητήματα.