Μικρά Ασία και η Βαλκανική χερσόνησος, από το 13ο αιώνα ήδη, γνώρισαν επάλληλους κυριάρχους. Καθώς η κυριαρχία των Οθωμανών στην ηπειρωτική χώρα αμφισβητούνταν ακόμη και ως το 19ο αιώνα, οι πληθυσμοί των περιοχών αυτών βρίσκονταν άλλοτε στο επίκεντρο και άλλοτε στην περιφέρεια πολεμικών συγκρούσεων, οι οποίες πάντοτε αποτελούσαν απειλή για τη ζωή τους και τις περιουσίες τους. Μπροστά στον κίνδυνο αυτό, άλλοι από τους κατοίκους αναζητούσαν σωτηρία σε γειτονικές περιοχές και άλλοι σε μακρύτερες. Μόνο στην περίπτωση που κάποια πόλη ή περιοχή παραδινόταν, όπως συνέβη με την πόλη των Ιωαννίνων, της Ρόδου ή το Χάνδακα της Κρήτης, οι κάτοικοι όχι μόνο δεν κινδύνευαν, αλλά οι νέοι κυρίαρχοι εγγυώνταν για τη ζωή τους και τους παρείχαν προνόμια.
