ασικό στοιχείο της οθωμανικής αντίληψης για την οργάνωση του κράτους αποτέλεσε το σύστημα των τιμαρίων, σύμφωνα με το οποίο στρατιώτες-γαιοκτήμονες λάμβαναν από το σουλτάνο ένα μερίδιο γης για να το νέμονται, με αντάλλαγμα την παροχή στρατιωτικής υπηρεσίας, όποτε παρουσιαζόταν η ανάγκη. Οι χωρικοί, οι οποίοι υπάγονταν στη δικαιοδοσία του τιμαριούχου δεν μπορούσαν χωρίς λόγο να εγκαταλείψουν τον τόπο κατοικίας τους και να μεταναστεύσουν. Σ' αντίθετη περίπτωση, τα οικονομικά βάρη του αγρότη που έφευγε τα κάλυπταν οι συγχωριανοί του. Ο θεσμός των τιμαρίων άφηνε περιθώρια αυτοδιοίκησης στο χωριό και τους χωρικούς, οι οποίοι έπρεπε να καταβάλουν μόνο τους φόρους στον τιμαριώτη. Η παρακμή του οθωμανικού κράτους από τα μέσα του 17ου αιώνα και η ενίσχυση των τοπικών αρχόντων, που κατέληξαν να είναι οι ιδιοκτήτες και κληρονόμοι μεγάλων αγροτικών εκτάσεων, των τσιφλικιών, είχε αρνητικές συνέπειες στους χωρικούς. Οι μεγαλοϊδιοκτήτες γης ασκούσαν καταπιεστική εξουσία στους χωρικούς, από τους οποίους απαιτούσαν όλο και περισσότερες αγγαρείες και όλο και περισσότερες εισφορές. Οι νέες συνθήκες, που οδηγούσαν σταδιακά τους αγροτικούς πληθυσμούς της υπαίθρου σε εξαθλίωση, τους ανάγκαζαν να μετακινούνται προς τις πόλεις, σε μια προσπάθεια να ξεφύγουν από τις βαριές οικονομικές και φορολογικές υποχρεώσεις που τους αναλογούσαν. Αυτό είχε ως συνέπεια τη συγκέντρωση μεγάλου αριθμού αγροτών στις παρυφές των πόλεων, όπου συγκροτούσαν τα φτωχά στρώματα.
