14ος και ο 15ος ήταν ιδιαίτερα ταραχώδεις αιώνες για τους πληθυσμούς της Μικράς Ασίας και της Βαλκανικής. Η προέλαση των Οθωμανών, σε συνδυασμό με τις εσωτερικές έριδες και διαμάχες των βυζαντινών ηγεμόνων, δημιουργούσε ένα κλίμα διαρκούς ανασφάλειας και αναστάτωσης. Οι κάτοικοι των περιοχών, που πλήττονταν από τους συνεχιζόμενους πολέμους και τις επιδρομές Βυζαντινών ή Οθωμανών, αναγκάζονταν να καταφύγουν σε ορεινές και δυσπρόσιτες περιοχές, που ήταν περισσότερο ασφαλείς από τις πεδινές ή ημιορεινές. Η προσωρινή φυγή από τις εστίες τους αποδεικνυόταν συχνά μόνιμη, τουλάχιστον για κάποιες γενιές. Συνεχή απειλή δεν αποτελούσαν μόνο οι Οθωμανοί που προήλαυναν, αλλά και οι Βενετοί και οι Γενουάτες, οι οποίοι προσπαθούσαν να διατηρήσουν τις κτήσεις τους στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι των Οθωμανών με τις ιταλικές δυνάμεις δημιουργούσαν πληθυσμιακά κύματα φυγής, από τα παράλια προς την ενδοχώρα ή προς ορεινά και οχυρωμένα σημεία των γύρω περιοχών.
