Κατά την πρώτη περίοδο της Μέσης Βυζαντινής εποχής (610-867) ανήλθανστο θρόνο του Βυζαντίου τρεις δυναστείες αυτοκρατόρων με δύο ενδιάμεσαδιαστήματα, τις περιόδους των διαδόχων. Στην πρώτη δυναστεία της περιόδου, των Ηρακλειδών, ανήκουν ο ιδρυτής της Ηράκλειος Α΄ (610-641), οιΗράκλειος B'-Κωνσταντίνος Γ' και Ηρακλεωνάς (641), ο Κώνστας Β'(641-668), ο Κωνσταντίνος Δ' (668-685) και ο Ιουστινιανός Β' (685-695 και 705-711). Ακολουθεί η περίοδος των "διαδόχων" τους. Σε αυτή βασίλεψαν οι Λεόντιος (695-698), Αψίμαρος-Τιβέριος B' (698-705),Βαρδάνης-Φιλιππικός (711-713), Αρτέμιος-Αναστάσιος Β' (713-715) καιΘεοδόσιος Γ' (715-717). Έπεται η δυναστεία των Ισαύρων με τους Λέοντα Γ' (717-741), Κωνσταντίνο Ε' (741-775), Λέοντα Δ' Χάζαρο (775-780), Κωνσταντίνο Στ'- Ειρήνη (780-790) και τις περιόδους μονοκρατορίας των τελευταίων,του Κωνσταντίνου Στ' (790-797) και της Ειρήνης (797-802). Οι ΔιάδοχοιΝικηφόρος Α'(802-811), Σταυράκιος (811), Μιχαήλ Α' (811-813) και Λέων Ε' Αρμένιος(813-820) μεσολαβούν μεταξύ της δυναστείας των Ισαύρων και εκείνηςτου Αμορίου. Με τους αυτοκράτορες της δυναστείας αυτής, Μιχαήλ Β'(820-829), Θεόφιλο (829-842) και Μιχαήλ Γ'(842-867) τελειώνει η υπό μελέτη περίοδος.