Την Τύχη όμως τίμησαν και οι βασιλιάδες που διαδέχτηκαν τον Νομά ως πρώτη της πόλης, θετή μητέρα και, στ' αλήθεια, "σώτειρα" της Ρώμης, όπως λέει ο Πίνδαρος [...] Ο Σέρβιος Τύλλιος, ο βασιλιάς που πέρα από κάθε άλλον αύξησε τη δύναμη του λαού, οργάνωσε το πολίτευμα, έβαλε τάξη στο εκλογικό σύστημα όσο και στη στρατιωτική διοίκηση και έγινε ο πρώτος τιμητής, επιτηρητής του τρόπου ζωής και σωφρονιστής των πολιτών και θεωρούνταν ο πιο ανδρείος και ο πιο μυαλωμένος, συνέδεσε μόνος του τον εαυτό του με την Τύχη και εξάρτησε από αυτή την ηγεμονία του, με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι ενωνόταν στο δωμάτιό του με την Τύχη που κατέβαινε μέσα από ένα παράθυρο, το οποίο αποκαλούν σήμερα Φενέστελλα πύλη. Έκτισε, λοιπόν, πάνω στο Καπιτώλιο το ιερό της αποκαλούμενης Πριμιγένειας Τύχης (που θα μπορούσε κανείς να μεταφράσει Πρωτότοκη) και το ιερό της Οψεκουέντις, που ορισμένοι θεωρούν ότι σημαίνει "υπάκουη" και άλλοι "μειλίχια". Ωστόσο, προτιμώ να εγκαταλείψω τις λατινικές ονομασίες και να προσπαθήσω να απαριθμήσω στα ελληνικά τις διάφορες λειτουργίες των ιερών της Τύχης. Υπάρχει, πράγματι, πάνω στον Παλατίνο ιερό της Ιδιωτικής Τύχης και της Ιξεύτριας, που το όνομά της, αν και αστείο, δείχνει μεταφορικά το τι σημαίνει, και είναι σαν να έλκει τα μακρινά και να τα κρατάει γερά, όταν μπλεχτούν στα δίχτυα της. Δίπλα στην Πηγή με τα μούσκλια, όπως την αποκαλούν, υπάρχει επίσης ιερό της Παρθένας Τύχης, ενώ στις Αισκυλιές ιερό της Επιστρεφομένης. Στο Μακρύ σοκάκι υπάρχει βωμός της Τύχης της Καλής Ελπίδας, αλλά και δίπλα στο βωμό της Αφροδίτης της Επιταλαρίου υπάρχει ιερό της Ανδρικής Τύχης. Αναρίθμητες είναι οι τιμές και οι ονομασίες που αποδίδουν στην Τύχη, και τις περισσότερες καθιέρωσε ο Σέρβιος, επειδή ήξερε ότι "η Τύχη είναι πολύ μεγάλη δύναμη ή μάλλον το παν για τα ανθρώπινα πράγματα", πόσο μάλλον αφού ο ίδιος, που καταγόταν από οικογένεια αιχμαλώτων και εχθρών, ανέβηκε στον θρόνο λόγω της καλής του τύχης.