Οι πληροφορίες που διαθέτουμε για την υφαντική τέχνη στη Μυκηναϊκή Ελλάδα είναι πολύ περισσότερες σε σχέση με τις προηγούμενες περιόδους. Οι σχετικές μαρτυρίες προέρχονται από τα αρχαιολογικά κατάλοιπα, από εικονιστικές παραστάσεις και από τα κείμενα των ανακτορικών πινακίδων. Στα αρχαιολογικά τεκμήρια ανήκουν ένας μεγάλος αριθμός υφαντικών βαρών από οικιστικά σύνολα και ένα μικρό σύνολο από υπολλείμματα υφασμάτων που βρέθηκαν σε μυκηναϊκούς τάφους. Από τον ταφικό περίβολο Β των Μυκηνών προέρχεται εξάλλου το πρωιμότερο ύφασμα που έχει βρεθεί στην ηπειρωτική Ελλάδα, το οποίο ήταν τμήμα ενός λεπτότατου λινού ενδύματος ή του σάβανου του νεκρού.

Η μυκηναϊκή υφαντική ήταν, όπως άλλωστε και οι τύποι της ενδυμασίας, φανερά επηρεασμένη από τα μινωικά υφαντά. Στις απεικονίσεις των μυκηναϊκών ενδυμάτων αναγνωρίζεται εύκολα η διάθεση των Μινωιτών για μια εντυπωσιακή εμφάνιση, στην οποία επικρατούσε η πολυπλοκότητα των σχεδίων και η πολυχρωμία. Γρήγορα όμως η ηπειρωτική Ελλάδα ανέπτυξε στον τομέα αυτό το δικό της χαρακτήρα, συνδυάζοντας τις παλαιότερες εγχώριες τεχνικές με τις μινωικές τάσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ανάμειξης είναι οι μινωικές ενδυμασίες, οι οποίες ήταν ραμμένες με υφάσματα μυκηναϊκού τύπου.

Η διακόσμηση των μυκηναϊκών υφαντών ήταν γενικά απλούστερη από εκείνη των μινωικών. Στις τοιχογραφίες εμφανίζονται πολύ συχνά μονόχρωμα υφάσματα διακοσμημένα μόνο με επίρραπτες υφαντές τρέσες. Ακόμη όμως και τα σχέδια αυτών των ταινιών ήταν απλούστερα από τα μινωικά. Μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική κατηγορία αποτελούν τα υφάσματα με διακόσμηση από στικτά σχέδια. Αυτά είναι διακοσμημένα με απλά επαναλαμβανόμενα μοτίβα: στιγμές, άγκιστρα, ρόδακες και σιγμοειδή. Δεδομένου ότι η μυκηναϊκή τέχνη περιλαμβάνει συχνά εικονογραφικές συμβάσεις, είναι πολύ δύσκολο να διακριθεί αν στην περίπτωση των στικτών σχεδίων υποδηλώνονται ανάγλυφα σχέδια ή σχέδια υφασμένα με διαφορετικό χρώμα. Οι παραστάσεις υφασμάτων σε ανάγλυφο δείχνουν πάντως ότι κατασκευάζονταν υφαντά από νήματα με διαφορετικό πάχος. Μια άλλη ιδιόμορφη τεχνική, που μάλλον είναι χαρακτηριστικό στοιχείο της μυκηναϊκής υφαντικής, είναι η κατασκευή υφασμάτων με θηλειές, τα οποία ονομάζονται φλοκιαστά.

Οι λιγοστές παραστάσεις ενδυμάτων της Μυκηναϊκής εποχής δεν μπορούν να μας διαφωτίσουν αρκετά για το ακριβές είδος των προϊόντων της υφαντικής. Το ρόλο αυτό αναπληρώνουν σε μεγάλο βαθμό οι γραπτές πηγές, οι οποίες προσφέρουν πολύτιμες μαρτυρίες όχι μόνο για τα είδη και τις τεχνικές της υφαντικής αλλά και για τα πρόσωπα που ασχολούνταν επαγγελματικά μ' αυτήν. Συγκεκριμένα, η σειρά πινακίδων Na της Πύλου αναφέρεται σε ειδικευμένες λινεργάτριες και εριουργούς, οι οποίες ονομάζονταν αντίστοιχα rineja και wewesijeja. Τα κείμενα αναφέρουν ακόμη διάφορες επαγγελματικές ειδικότητες σχετικές με την κατεργασία των υφαντικών ινών και των υφασμάτων. Έτσι διακρίνονται κλώστριες, φινιρίστριες, βαφείς και γυναίκες που ασχολούνταν με την κουρά των προβάτων. Όπως μας πληροφορούν οι πινακίδες των Μυκηνών, η νεροτριβή γινόταν από άντρες κναφείς. Στη σειρά πινακίδων Ak της Κνωσού απαριθμείται επίσης μια ομάδα γυναικών που εργάζονταν συνοδευόμενες από τα παιδιά τους ως υφάντριες για λογαριασμό του ανακτόρου. Αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι η κεντρική διοίκηση φρόντιζε και επέβλεπε την εκπαίδευσή τους.