Οι επιχώσεις της Νεολιθικής εποχής, στο σπήλαιο του Kύκλωπα στα Γιούρα, πιστοποιούν τη μείωση της αλιείας κατά την Προκεραμική και Αρχαιότερη Νεολιθική, την εκτεταμένη συλλογή οστρέων και σαλιγκαριών και την εντατική ενασχόληση με την κτηνοτροφία, που, μαζί με τη γεωργία, αποτέλεσε βασική συνιστώσα του νεολιθικού τρόπου παραγωγής. Η πρώιμη εξημέρωση και εκτροφή ζώων στον περιορισμενο χώρο των άγονων νησιών (Γιούρα, Κυρά Παναγιά) παρέχει πολύτιμα στοιχεία για την προσέγγιση του προβλήματος υιοθέτησης του νεολιθικού τρόπου παραγωγής από την Ασία στην Ευρώπη, το οποίο παραμένει ακόμη ανοιχτό, λόγω ελλιπών αρχαιολογικών δεδομένων. Η κτηνοτροφία παραμένει ο σημαντικότερος οικονομικός παράγοντας ως το τέλος της Νεολιθικής εποχής.

Kατά την μετάβαση από την Aρχαιότερη (6600/6500-5900/5800 π.Χ.) στη Mέση Νεολιθική (5900/5800-5400/5300 π.Χ.) παρατηρείται εντατική χρήση του σπηλαίου. Αξιοσημείωτη είναι η ποιότητα δεκάδων κλειστών αγγείων με γραπτή διακόσμηση, που βρέθηκαν συγκεντρωμένα σε ένα σημείο του σπηλαίου. Η σημασία της κεραμικής αυτής κατηγορίας στις κοινωνίες της Μέσης Νεολιθικής και η παρουσία της μέσα στο σπήλαιο υποδηλώνει, πέρα από την κατοίκηση, κάποια ιδιαίτερη χρήση του σπηλαίου του Κύκλωπα.

Κατά τη Νεότερη (5400-4500 π.Χ.) και την Τελική Νεολιθική περίοδο (4600/4500-3300/3200 π.Χ.) σημειώνονται εντατικότατες επαφές με το νότιο και το βορειοανατολικό Αιγαίο, που ανιχνεύονται αντίστοιχα στη συχνότερη χρήση οψιανού από τη Μήλο για την κατασκευή λίθινων τέχνεργων, και στην κεραμική. Oι επαφές αυτές οφείλονται στη γεωγραφική θέση των Γιούρων και γενικά των βόρειων Σποράδων στους θαλάσσιους δρόμους που οδηγούσαν από το βόρειο και το ανατολικό στο νότιο Αιγαίο.