Παρόλο που οι Βυζαντινοί επιδόθηκαν κυρίως στη λειτουργική ποίηση, ήταν εξοικειωμένοι με την αρχαία λογοτεχνία, μελετούσαν και συχνά αποστήθιζαν τον Όμηρο και τους τραγικούς ποιητές. Με τη συγγραφή ποιημάτων ασχολήθηκε και ο φιλόσοφος αυτοκράτορας Λέων Στ'. Σ' αυτόν αποδίδονται αρκετά ιαμβικά τρίμετρα, όπως και μερικά ποιήματα "καρκίνοι", τα οποία μπορούν να διαβαστούν και ανάποδα. Επίσης ο Κωνσταντίνος Ρόδιος, υψηλός πολιτικός και εκκλησιαστικός αξιωματούχος, συνέταξε μεταξύ 931 και 944 μια "Έκφραση" στην οποία περιγράφεται σε 981 δωδεκασύλλαβους στίχους η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων της Κωνσταντινούπολης. Το έργο του Κωνσταντίνου είναι σημαντικό όχι τόσο για τις ποιητικές ικανότητές του, όσο για το γεγονός ότι αποτελεί τη μοναδική έμμετρη περιγραφή του παραπάνω ναού.
Πιο ταλαντούχος και εμπνευσμένος ποιητής υπήρξε ο σύγχρονος του Ρόδιου, Ιωάννης Γεωμέτρης ή Κυριώτης (10ος αιώνας). Συνέγραψε πολλά επιγράμματα σε δωδεκασύλλαβο, εξάμετρο και ελεγειακό δίστιχο με θέματα ιστορικά και λογοτεχνικά, όπως και για να τιμήσει δημόσια πρόσωπα της εποχής του. Αξίζει επίσης να αναφέρουμε το Χριστόφορο Μυτιληναίο (περίπου 1000-1030), που έμεινε γνωστός κυρίως για τα επιγράμματά του.