Η μεταλλοτεχνία αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στο Βυζάντιο. Πολύτιμα έργα τέχνης από χρυσό και ασήμι, που ικανοποιούσαν εκκλησιαστικές αλλά και κοσμικές ανάγκες, όπως δισκοπότηρα, πινάκια, δίσκοι, καλύμματα ιερών βιβλίων και πλαίσια εικόνων κατασκευάζονταν με μεγάλη δεξιοτεχνία στα εργαστήρια της Πρωτεύουσας. Πολλά από αυτά τα αντικείμενα σε περιόδους κρίσης τα έλιωσαν, μετά από αυτοκρατορικές διαταγές, για να αντιμετωπιστούν με το πολύτιμο υλικό τους τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα του βυζαντινού κράτους, τακτική που ακολουθήθηκε και σε μεταγενέστερες εποχές. Αρκετά επίσης μεταφέρθηκαν στη Δύση μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το 1204 και σώζονται σήμερα σε μουσεία και συλλογές της δυτικής Ευρώπης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το θυμιατήρι από επιχρυσωμένο ασήμι σε σχήμα τρουλαίου κτίσματος, που βρίσκεται σήμερα στο Θησαυρό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Πρόκειται για ένα έργο τέχνης εξαιρετικής ποιότητας και λεπτομερούς επεξεργασίας, που συνδέεται από τους ερευνητές με την αυλή της Κωνσταντινούπολης. Είναι διακοσμημένο με κοσμικά θέματα, όπως οι δύο μορφές της Φρόνησης και της Ανδρείας στην μπροστινή πλευρά του και πιθανόν χρησίμευε ως αρωματοκαύστης, δηλαδή για να καίγεται αρωματικό λιβάνι. Μέρος των λαφύρων του 1204 υπήρξε και ο εκκλησιαστικός χρυσός δίσκος με παράσταση Σταύρωσης, που βρίσκεται σήμερα στο θησαυρό του καθεδρικού ναού του Halberstadt στη Γερμανία.
Ανάλογα αντικείμενα κατασκευάζονταν και από ευτελέστερα μέταλλα, όπως χαλκό, και αποτελούσαν μια φτηνότερη λύση για ένα μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό. Τέτοια ήταν π.χ. τα χάλκινα χυτά πλακίδια με θρησκευτικά θέματα, που πιθανόν αντέγραφαν ιερά κειμήλια, τα οποία φυλάσσονταν σε ναούς και σημαντικούς ιερούς τόπους προσκυνήματος, όπου και θα πωλούνταν στους πιστούς.
Τέλος, μία ιδιαίτερη κατηγορία αντικειμένων μεταλλοτεχνίας αποτελούν οι χάλκινες θύρες, όπου προσαρμόζονταν δηλαδή χάλκινοι διακοσμημένοι πίνακες πάνω σε ξύλινα θυρόφυλλα. Πρόκειται για ιδιαίτερα φημισμένα έργα της πρωτεύουσας, τα οποία εξάγονταν από τη βυζαντινή επικράτεια και τα σπουδαιότερα παραδείγματά τους βρίσκονται σήμερα στην Ιταλία.