Η τοπογραφία της κυρίως Ελλάδας, με το μεγαλύτερο ποσοστό του εδάφους της άγονο και ορεινό και με στενές μόνο λουρίδες παράλιας γης, δεν μπόρεσε να αποτελέσει μία ισχυρή οικονομική βάση, για να αναπτυχθούν οι ελληνικές πόλεις. Αυτό μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα, εάν εξεταστεί συγκριτικά με τα παράλια της Μικράς Ασίας, όπου το σαφώς πιο εύφορο έδαφος αποτελούσε τη βάση της οικονομικής ευημερίας που απολάμβαναν οι κάτοικοι της περιοχής.

Όμως η οικονομία και των δύο παραπάνω περιοχών υπέστη βαρύ πλήγμα,λόγω των καταστροφών που σημειώθηκαν στη διάρκεια των ρωμαϊκών εμφύλιων πολέμων. Οι αποφασιστικής σημασίας ήττες του Πομπήιου και του Αντώνιου σημειώθηκαν μετά από τις μεγάλες εκστρατείες των δύο αυτοκρατόρων σε ελληνικά εδάφη. Στα πρώτα χρόνια της Αυτοκρατορικής περιόδου η στάση αρκετών Ελλήνων απέναντι στη ρωμαϊκή εξουσία ήταν εμφανώς εχθρική. Ωστόσο, αν και -πολιτικά τουλάχιστον- δε θα αλλάξει ιδιαίτερα η κατάσταση καθόλη την περίοδο της Αυτοκρατορίας του Αυγούστου, γνωστά παραδείγματα ελλήνων πολιτών που να αντέδρασαν στη Ρώμη και να απαίτησαν την ελευθερία τους δεν υπάρχουν.

Τα πρώτα χρόνια της εξουσίας του Αυγούστου τα ελληνικά εδάφη χωρίστηκαν στις επαρχίες της Αχαΐας, της Μακεδονίας, του Πόντου και της Βιθυνίας και της Ασίας. Κατ' εξαίρεση στο έδαφος της Μακεδονίας είχε εγκαταστηθεί ρωμαϊκή λεγεώνα. Παρέμεινε όμως μόνο για τα πρώτα χρόνια σύστασης της επαρχίας και η παρουσία της αποσκοπούσε στην απόκρουση των επιθέσεων από τα θρακικά φύλα.

Όταν το 27 π.Χ. η Αχαΐα αποσπάστηκε από την επαρχία της Μακεδονίας, η διακυβέρνησή της δόθηκε μέχρι το 67 μ.Χ. σε ανθύπατο (proconsul). Μόνη εξαίρεση αποτελεί η περίοδος 15-44 μ.Χ., όταν ενώθηκε και πάλι με τη Μακεδονία υπό τον έλεγχο του αυτοκρατορικού πρεσβευτή (legatus Augusti) στη Μοισία. Το 67 μ.Χ. ο Νέρωνας ανακήρυξε την Ελλάδα ελεύθερη, μία πράξη προπαγάνδας χωρίς όμως νόημα που ανακαλέσθηκε έπειτα από το Βεσπασιανό. Η Θεσσαλία κάποια στιγμή αποσπάστηκε από την Αχαΐα και ενώθηκε με τη Μακεδονία. Η Ήπειρος αποτέλεσε ξεχωριστή επαρχία το αργότερο τον καιρό του Αντωνίνου Ευσεβή. Η επαρχία του Πόντου και της Βιθυνίας, στα βορειοδυτικά της Μικράς Ασίας, είχε αρχικά συγκλητικό κυβερνήτη που εκλεγόταν με κλήρο και κατά αρχαιότητα. Την εποχή του Μάρκου Αυρηλίου όμως έγινε αυτοκρατορική επαρχία, ίσως λόγω της ιδιαίτερης σημασίας που είχε μία οδός της που διέσχιζε την περιοχή από τα Βαλκάνια μέχρι τα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Τέλος, η επαρχία της Ασίας -αποτελούμενη βασικά από το παλαιό βασίλειο της Περγάμου- παρέμεινε κατά τη διάρκεια της περιόδου μία πλούσια και δυναμική επαρχία. Τη διακυβέρνησή της είχε αναλάβει ένας αρχαιότερος σε χρόνια υπηρεσίας ανθύπατος (proconsul), βοηθούμενος από τρεις πρεσβευτές (legatus) και έναν ταμία (quaestor).


| ΕΠΑΡΧΙΕΣ | ΑΣΙΑ | ΡΩΜΗ | ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ |

Πατώντας τη μικρή φωτογραφία εμφανίζεται αριστερά η μεγέθυνσή της.